بيائيد ذهنمان را سرشار از فكر آرامش ، شجاعت ، سلامتي  و اميد كنيم زيرا زندگي ما همان چيزي است كه ذهنمان مي سازد .

به جاي نگراني در باره ناسپاسي ،‌انتظار ناسپاسي داشته باشيم . يادمان باشد كه حضرت مسيح فقط در يك روز ده آدم جذامي را شفاد داد و فقط يك نفر از او تشكر كرد .

 يادمان باشد كه نتها راه دست يافتن به خوشحالي و سعادت انتظار تشكر از ديگران نيست بلكه بخشش را بايد به خاطر شادي بخشش دوست داشت .

 يادمان باشد كه سپاسگزاري را بايد همچون بذري كاشت بنابراين اگر دوست داريم ، فرزندانمان آدمهاي شكر گزاري بار بيايند ،‌ بايد اين صفت را به آنها بياموزيم .

هميشه چيزهائي را كه بايد شكرشان را به جا بياوريد بشماريد نه مشكلاتتان را .

 از ديگران تقليد كوركورانه نكنيم . خودمان را بشناسيم و خودمان باشيم زيرا حسادت يعني جهل و تقليد يعني خودكشي

 وقتي تقدير به دستمان يك ليموي ترش مي دهد از آن شربت درست كنيم .

 با اندكي شاد كردن ديگران ،‌اندوه خود را از ياد ببريم . وقتي به ديگران نيكي مي كنيد به خود نيكي كرده ايد .

نوشته : ديل كارنگي